Aovendgebed

Aovendgebed

Tevraeje trok-‘n anne segaar.

De irste segaar oet ’t bezóngdere keesje det-e vendaag gekraegen haj vanne kiengder, want ie waas jäörig! Naegetig jaor waas-e gewaore! ’t Waas d’n ieënentwintigsten dezember vendaag; heej waas gebaoren op d’n daâg det volges de kelènder de wingter begint.

‘t Vraor noow al ’n dîl daag det ze krakde, enne snieë laag annen óstkankt hoeëg opgewejd taegen de more van ’t hoês.

Ie haj vannemerge nag werk zat gehad um ‘ne paad vreej te make, zodet-‘n teminste wies anne stâl koos kaome.

Met väöl geveul vör drama raok-‘n anne deur segaar diej-e verzeechtig tussen doêm en wiêsvinger heel. Det geld haj-‘n d’r zelf noeët an oêtgegaeve, mar as de jónges det woeëje, dan leet-e ze gaer gewaere.

Ie haj zien laeve lank al segare gerókt. Vrujer, inne haarde jaoren de baeterkópse, mar de laeste twintig, dartig jaor de fine fleur!

De vrouw haj altiêd al gezâgd det ze good koos rûken of-‘n ‘n slêchteren of ’n baetere rókde.

Mar de vrouw, die haj van jóngsaaf aan al ’n naas gehad wie ‘nen Duitsen herder. Volges eige zegke kraeg ze darrum ok zo gaw koppiên.

De vrouw… Jao, de vrouw…

De witten haof waerspegelde de keld inne roête, mar binne waas ’t lekker werm.

De kamer zaat vol met kiengder en kleinkiengder.

Bieëstig plezirrig, mar wat koosten die toch ok ’n herrie vaerig met allemân! Zaeker as ze ’t hajjen ouver det dink, de computer, want d’n ieëne koos d’r nag mier mej as d’n angere en d’n angere woos d’r nag mier vanaaf as d’n ieëne..

Ieën vanne kleinkiengder hej ves ’n foto van ‘m gemakt met zónne kleinen tillefoon en ie stóng d’r schoeën op, al zâg-‘n ’t zelf! Innerlik moos-e lache; ie kraeg ’t d’r warempel werm van. Heej en dao hejje ze ’n kersken aangestokt en ‘t zuinige lampleecht zat alles en ederieën in ’ne zafte schaemer. De koffietassen enne flaaischuttelkes waorten iêverig opgehâld en umgetoesd vör ’n klein of ’n groeët glaas.  De mirste groeëte.

Róngdum zich zaag-‘n ’t allemaol gebäöre. ‘t Grotste gedoons ging gelukkig nevven ‘m haer. Zien huurapperaat, det óndink, det haj-e sónger det emes ’t merkde, lekker oppe kâs laote ligke…

Verzeechtig rolden-e de asse vanne segaar.

“Smakt ze, Va?”    Jao! Ze smakden ‘m good.

Ze woosten bieëstig good woe ze Va ’n plezeer mej koosten doon!

Heej vulde nao ziene stok en stóng op. “Ik gaon efkes nao de stâl.” ”Va mót nao de bieëste,” huurden-e zegke. Va moos inderdaad nao de bieëste. Sunkt-e gin vieë mir haj, haj-‘n d’r ’n aezelken en ‘ne pony op nao gehaoje. D’n aezel vör ‘mzelf, puur vör de leefhebberiej, en ‘t ponyke vör de kleinjónge.

Inne êchterkäöke zat-e zich de kieps op, trok zich de stófjas aan ouver zien gój klier en schravelde nao boête, de felle keld in.

’t Waas volle maon en ok d’n haemel haj zien kerskes aangestokt.

Ie doewden de druuëg däör aop vanne stâl en drejden ’t leecht aan.

Inne gaelige schiên vanne lamp schrabden de pony met zien hoêve dor ’t schoeëne stroeë en snaof wie ‘ne stier!

Nevven ‘m waas de ruumte laeg. ’t Deej ‘m wieë.

De aafgeloeëpe waek waas zien Theike gestorve. Thei, ziene groeëte, griêze vrind. D’n aezel waas zesendartig jaor awd gewaore. Wiêd aojer as det wat-e van ieëne kangt gehópt haj, want ie waas altiêd al wet schoow gewest det ’t bieësjen ‘m zuj ouverlaeve.

En dan! En dan?!

Nemes, ok ginne vanne kiengder, woos werkelik wat det met ‘m gedaon haj. Ie waas kepot gegaon an  ’t gemeês!

Wat waas-e gaer wer efkes kiengd gewest! ‘n Kiengd det beej moder ’t snuutjen inne slup koos doewen en zien traone koos laote gaon…

Met zien zwaelhangd krabden-e ’t poetjen inne nek; “Ik wieët ’t, jóng. Ik wieët ‘t good!

Aos moder, die hej os begraepe!

Muuj hóng-‘n ouver ’t murke, vouwde zien hangd en baejden dèt wat in ‘m opkwaam:

Danke Hierke,

Danke Vrouwke,

Danke Engelke zoet

Det alle kiendjes beware moet

Vör water en veur,

Vör ‘nen hastigen doeëd

En alle óngelukken.

Ame.

’n Half oor later waort-e gevónge.

Gerope, beej de gratie Gods

Advertenties