Mam

Mam

 

Van ónger wies bouve toegestopt,

Klag-se det d’r wer gaar niks van klopt.

Det ’t toch wal wiêd – en nag zo fris –

Nieë, nag láng ginne lêngten is!

 

 

‘k Vaar dich dor de stille straote,

Huur des-se in dichzelf bliefs praote.

Traone rolle; mien oeëgen blîngd

Dor de zón en zafte väörjaorswîngd.

 

 

Dien vraog is krek wer wie de vörrig:

‘Os vader; wits doow nag wie din heet?’

Ik zek ‘t, mar dien grotste zörg

blieft toch ’t pluuske vanne plaid.

                          

Advertenties